Καταφύγιο Σμόλικα | Μια εμπειρία που δεν πρέπει να χάσεις
Πάντα με γοήτευαν τα καταφύγια.
Αυτά τα μικρά σπιτάκια στη μέση του πουθενά φτιαγμένα από πέτρα και ξύλο, ιστορίες γύρω απ’ την αναμμένη σόμπα, ζεστός καφές και καλή παρέα.
Το καταφύγιο Σμόλικα, χτισμένο στα 1750 μέτρα, ήταν από καιρό στη λίστα μου. Αυτή τη φορά είπαμε να πρωτοτυπήσουμε και να το επισκεφθούμε καλοκαίρι αφού θα είχαμε και ένα νήπιο στην παρέα μας και οι συνθήκες το καλοκαίρι είναι σαφώς πιο εύκολες.
Έτσι λοιπόν, λίγες μέρες πριν τον Δεκαπεντάγουστο, φορτώσαμε στο αμάξι ορειβατικό εξοπλισμό και όλα τα απαραίτητα για το camping.
Το καταφύγιο είναι πολύ καλά οργανωμένο, παρέχει θέσεις για να στήσεις σκηνή ή μπορείς να επιλέξεις κοιτώνα με κουκέτες.
Λόγω της μικρής και του ιδανικού καιρού εμείς επιλέξαμε σκηνή.
Πρόσβαση στο Καταφύγιο
Η πρόσβαση στο καταφύγιο μπορεί να γίνει με συμβατικό αυτοκίνητο, με λίγο προσοχή βέβαια καθώς το τελευταίο τμήμα του δρόμοι είναι χωματόδρομος.
Δεν θα το κρύψω, διανύοντας τα τελευταία 7 χιλιόμετρα χωματόδρομου άρχισα να ανησυχώ για το αν ήταν καλή ιδέα. Θα έφτανε το δόλιο χαμηλό μας αυτοκίνητο μέχρι πάνω; Θα ήταν εντάξει για την μικρή;
Το τοπίο ήταν τόσο απόκοσμο που σε έκανε να νιώθεις τόσο μικρός. Στα αριστερά οι επιβλητικές κορυφές της Πίνδου και μπροστά μας πανύψηλα δέντρα.
Μόλις φτάσαμε τα ξέχασα όλα!
Το καταφύγιο
Στο καταφύγιο είχε τόσο κόσμο, πρόθυμο να βοηθήσει, να μοιραστεί τον εξοπλισμό του, ένα σνακ, μια συμβουλή, που ένιωθες αμέσως πως είχες πάει σε μια μάζωξη φίλων που σε περίμεναν με χαρά!
Επιπλέον συναντήσαμε και άλλους μικρούς πεζοπόρους και οικογένειες που μοιράζονταν την ίδια αγάπη για την φύση με μας, και καταλάβαμε ότι μας περιμένει ένα όμορφο διήμερο με πολύ παιχνίδι και καλή παρέα!
Και όχι μόνο αυτό, το καταφύγιο διαθέτει επίσης μαγικές γωνίτσες-αιώρες που μπορείς να χαλαρώσεις χαζεύοντας τα ψηλά βουνά, ένα τεράστιο τραμπολίνο για μικρούς και μεγάλους και μια υπέροχη κούνια. Είναι φτιαγμένο με τόσο μεράκι , πραγματικά έτριβα τα μάτια μου. Συν την απίστευτη θέα! Πραγματικά ένας μικρός παράδεισος!
Το μόνο αρνητικό είναι ότι το αμάξι δεν πάει μέχρι πάνω επομένως θα πρέπει να κουβαλήσεις τον εξοπλισμός σου, στην περίπτωση μας και το παιδί σου για περίπου 200 μέτρα κοφτή ανηφόρα. Πίστεψε με όμως δεν θα το μετανιώσεις.
Μόλις στήσαμε την σκηνή μας και μετά από τόσο κουβάλημα τρέξαμε στην κουζίνα! Το καταφύγιο παρέχει φαγητό, πολύ νόστιμο και σε πολύ προσιτές τιμές. Από τα κλασικά πιάτα καταφυγίου, μας εξέπληξε η μανιταρόσουπα και το φοβερό τιραμισού για επιδόρπιο.
Αφού φάγαμε αράξαμε για λίγο στα τραπεζάκια έξω όπου χαζέψαμε έναν ουρανό γεμάτο αστέρια.
Ανάβαση για Δρακόλιμνη
Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε νωρίς, φάγαμε ένα σούπερ πρωινό και ξεκινήσαμε την ανάβασή μας για την Δρακόλιμνη.
Είναι μια απαιτητική πεζοπορία (περίπου 1000μ υψομετρική διαφορά) πάνω κάτω 2,5 ωρών.
Εμείς φυσικά με ένα νήπιο χρειαστήκαμε πολλές παραπάνω αφού κάναμε αρκετά διαλείμματα.
Το τοπίο εναλλάσσεται διαρκώς, ξεκινάς απ’ το πυκνό δάσος και σιγά-σιγά γίνεται αλπικό. Μην ξεχάσεις το αντιηλιακό σου, ο ήλιος τσουρουφλάει αλλά και το αντιανεμικό σου αφού ο καιρός μπορεί να αλλάξει πολύ ξαφνικά.
Οπωσδήποτε ορειβατικό παπούτσι και μπατόν, θα με θυμηθείς. Τέλος πάρε μαζί σου αρκετό νερό γιατί δεν θα βρείς πόσιμο στην διαδρομή.
Η Δρακόλιμνη
Μετά από μπόλικο περπάτημα και αρκετές σκέψεις με κυρίαρχη την “γιατί δεν μείναμε στο καταφύγιο να πιούμε καφέ” , φτάσαμε επιτέλους στην λίμνη.
Εντάξει, για να λέμε την αλήθεια, στον δρόμο μας συναντήσαμε πολλούς πεζοπόρους που μας εμψύχωναν και μας έλεγαν έναν καλό λόγο.
Πίσω από ένα μικρό λοφάκι την είδαμε ξαφνικά μπροστά μας και ο ενθουσιασμός μας ήταν απερίγραπτος.
Μικροί μεγάλοι χοροπηδούσαμε από χαρά. Η Ζωή βέβαια περίμενε και πάπιες αλλά….
Η λίμνη φιλοξενεί μόνο τους τρίτωνες, εκείνες τις μικρές αμφίβιες χρωματιστές σαλαμάνδρες. Δυστυχώς, δεν καταφέραμε να πετύχουμε κανέναν, σίγουρα θα έκαναν την μεσημεριανή τους σιέστα.
Από την Δρακόλιμνη ξεκινάει επίσης το ανηφορικό μονοπάτι για την κορυφή του Σμόλικα, το οποίο εμείς αποφασίσαμε να αφήσουμε για άλλη φορά.
Γύρω από την λίμνη δεν υπάρχει κάποιο σκιερό μέρος να καθίσεις επομένως χρειάζεται σίγουρα καπέλο ή κάποιο μικρό αντίσκηνο, αν σκοπεύεις να μείνεις λίγο περισσότερο.
Η επιστροφή στο καταφύγιο
Αφού απολαύσαμε το τοπίο πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Η κατάβαση ήταν σαφώς ευκολότερη, απαιτούσε πολύ μεγαλύτερη προσοχή όμως καθώς σε πολλά σημεία το μονοπάτι γλυστρούσε.
Την συνέχεια την φαντάζεστε!
Μακαρόνια με κιμά στο καταφύγιο, ατελείωτο τραμπολίνο και άραγμα. Ήταν σίγουρα ένα σαββατοκύριακο που πέρασε στις core memories!
Αν θες να δοκιμάσεις πεζοπορία με τόσο μικρό παιδί θα χρειαστείς έναν κατάλληλο μάρσιπο πεζοπορίας, μπορείς να αγοράσεις ή ακόμα και να νοικιάσεις με λίγη έρευνα. Μια καλή επιλογή είναι και οι σελίδες με μεταχειρισμένο εξοπλισμό.
Καταφύγιο Σμόλικα, υπόσχομαι να σε ξανά επισκεφτούμε!
Till next time…
Χόρεψε! Κι η μουσική θα έρθει!
